Hüzün, bizi de vurduğunu gözlerimize dolup da boşalmayan bulutlarından belli etti. Muavin, "Isparta yolcusu kalmasın!" diye bağırdığında anamızın akmaya niyetlenmiş gözyaşları coştu, ellerimiz bir süre havada sallandı. Aklımda kalan tek görüntü, otobüsün ardından yetişebildiği kadar koşan, elleri havaya, gözyaşları yere sallanan bir ana ve ağlamaya utanan bir babayla birlikte havalanmış ellerde beliren mahzun gözler...
Yemek yiyişimiz birbirine benziyordu. Bir yere yetişecekmiş gibi h ...