Belki de, benim kalbim terkedilmiş bir tek odalı evin açık unutulmuş penceresiydi. Orada
hasret rüzgârları esip durdu tek yönlü olarak sana doğru...
Belki de senin kalbin açık unutulmuş ve sürekli gıcırdayan bir kapıydı. Penceremden esen
hasret rüzgârları kapının açık olduğunu gördü cereyan yaptı. Fakat hava değişimi fena
sarsmıştı yüreğimi. Pencereyi ebediyen kapadım artık. Kabullenmem gereken son cümlem ile
benimsedim; Kendime Sarılır Donarım...
Gökhan Sarak kabın ...